zondag 20 september 2015

Made by ME!

Trouwe lezers weten het, mijn moederken legt de grootste hand aan de naai-creaties die hier voorbij komen, duizend hartjes voor mama.
Hoe dat komt? Wel, omdat ik op de één of andere manier gebeten ben door het insect 'alles-wat-jij-naait-mislukt'. Ongelooflijk pijnlijk, zo'n beten. Ik kan hier 101 dingen schrijven die ik de afgelopen tijd heb meegemaakt toen ik wou naaien, gedoemd zeg ik u. Zeker niet goed voor die motivatie van mij, van woede-uitbarstingen tot gevolg en met-die-naaimachine-willen-gooien-gevoel.

En voor wie zou zeggen, meiske toch bij iedereen mislukt er al eens wat. Wel ja, dat geloof ik best. Maar eens dat mijn moeder zegt tegen mij, 'Hoe komt dat toch dat bij jou alles iets tegenslaat', wel dan weet ik het ook niet meer. 't Is dus duidelijk dat ik niet overdrijf.

Maar de volhouder wint, dat hoor ik u van veraf zeggen. En ja, op sommige momenten is mijn moederke een harde en zegt ze 'Kijk, nu ga je dat zelf maken en ik ga bij u zitten'. Mijn hart gaat 100 kilometer per uur op zo'n momenten. Niet goed voor mijnen tikker. 

Stap 1; spoel opwinden met het juiste kleur. Ik duw op mijn pedaal. TJAK. Naald gebroken. Hoe is het in Godsnaam mogelijk dat mijn naald breekt terwijl ik mijn spoel wil opwinden? Ik weet het ook niet gasten.
Mijn tikker op dat moment: 1000 kilometer per uur. Dit-komt-niet-goed-gevoel.
Stap2; here we go. Pedaal induwen en gaan. Noooo nooo noo, mijn garen stikt overal, in één miljoen lussen. Naaisters onder ons kennen het wel, zo'n spinnenweb aan garen op één bepaalde plaats. Gedoemd zeg ik u.

Maar goed, we gaan verder, beetje per beetje. Moederken is zo lief om de spelden te steken waar nodig, dat ik enkel hoef te stikken (of is het stikken à la: ik heb geen adem meer?).

Hoera, het lukt, wonder boven wonder.

Laat ons zeggen, het is niet perfect, maar wel 100% handmade. Handmade by ME.
Hoe tof is da?
Mijnen tikker? 10000 kilometer per uur, stiekem vol trots.

Foto's inclusief zonne-gezicht.


Voor het patroon baseerde ik me mijn Julia à la mama. Maar gewoon de mouwen "afgeknipt". Easy peasy.



Dit wordt alvast mijn pronkstukje, made by me! Nu weet ik hoe jullie zich voelen na zo'n eerst afgewerkt stuk, feels good :)

Schouderklopjes geven is toegestaan!

PS: voor de liefhebbers, mijn enquête is nog steeds invulbaar! :) 



12 opmerkingen:

  1. Schoon, en voor dat je het weet maak je een hele garderobe omdat je het kan! ��

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Knap van je! Ik slaag er tot nog toe nog niet in om een eigen kledingsstuk te naaien. :-)
    Alle pluimen voor je!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Knap van je! Ik slaag er tot nog toe nog niet in om een eigen kledingsstuk te naaien. :-)
    Alle pluimen voor je!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Yay, en nu gewoon verder doen!! Het is de ommekeer!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat een mooi shirt! Wilde dat ik dat kon..
    Oh en je schrijft leuk! (wel balen van die naald haha)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je straalt ... En terecht! Heel mooi! Nu moet je de juiste vibes vasthouden om verder te naaien he! You can do it!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. supermooi gelukt, die stof is ook echt iets voor jou, je straalt erin. zeker verder proberen naaien hoor. ik leerde ook naaien van mijn mama en eenmaal je er mee weg bent dan is het aan jou om te experimenteren

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Toch super van je mama om je zo te helpen en af en toe kordaat je toe te spreken want anders had je nu geen mooi bloesje om aan te doen ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat een lieve mama heb jij :). Ik maakte onlangs een jas en had 5 naalden nodig om het project af te werken, dus je bent niet de enige. Gelukkig heb je doorgezet, want dat shirtje staat je :)

    BeantwoordenVerwijderen