woensdag 7 oktober 2015

Naaien, op wijze à la Unique Marieke

Deze week kwam ik op één van de naai-Facebook-groepen volgende quote tegen.


Een quote op het lijf geschreven van 99% van de naaisters onder ons. 
Die éné procent, dat ben ik. Me, myself and I.  

'Voila, kindjes in bed, man naar de voetbal en ik nu achter mijn naaimachine met een glaasje wijn', zo'n uitspraken kom ik vaak tegen. 't Eerste wat dan bij mij op komt is jaloezie.
Ik moet dat niet doen ze, met een glaasje wijn. Gegarandeerd is dat glas na het naai-uurtje in 10000 stukken van woede, teleurstelling en wanhoop. En nee, ik overdrijf echt niet! Echt niet.

Naaien is gewoon echt niet zo ontspannend als het zou moeten zijn. Hoe dat komt? Gebrek aan ervaring misschien? Te weinig zelfvertrouwen? Het te goed willen doen? 
Geen idee, werkelijk geen idee. 

De naaiprojecten die hier al voorbij kwamen op de blog kennen de meeste creatieve hand van moederken lief. Duuds hartjes voor haar trouwens. Ik kijk wel altijd toe, met toeziend oog.

't Is allemaal niet zo simpel als het lijkt hé, dat naaien. Nondedju toch.
Ik doe mijn best maar het wilt gewoon niet lukken zoals ik het in mijn hoofd heb. 
Meestal begint het al bij de eerste stap. Het inrijgen van mijn draad, spoel zit verkeerd, draad staat gespannen, draai ik aan mijn wiel om mijn onderste draad te halen dan breekt mijn naald... Zo'n dingen kom ik dus allemaal tegen. Terwijl ik het goed weet hoe het moet, al 101 keer gedaan. Maar toch kom ik dat tegen.
Op zich lukt dat wel allemaal hé, maar 't zijn de dingen die niet horen voor te komen die mij zo frustreren.
Eenmaal ik dan begin met het naaien kom ik nog allerhande stoten tegen, ofwel heb ik 15632 draden die vanuit mijn spoel komen, ge kent dat wel zo'n spinnenweb aan draden. Of mijn naald breken, zomaar hé, uit het niets. Gewoon, krak, zonder meer.
Nog een probleem, ik heb geen groot inzicht. De stappen die beschreven worden, halleluja. It's look like chinese. 
En ja, die onzekerheid hé... 'Mama, moet da zo?' 'Ist 't goed zo?'. Mijn mama zegt dan altijd 'Yes, you can!'. Ik probeer moederken lief, ik probeer.

En ik kan u verzekeren, mijn moederken lief komt dat allemaal niet tegen. Dus aan mijn naaimachine ligt het niet. 't Is dus wel duidelijk dat ik aan de basis lig van het probleem. De naai-vloek.

Mannekes, dat is zo demotiverend! Ge kunt het niet geloven. Meestal eindigt dat dan in 'Godverdomme miljerdedju, ik stop ermee', en in de meeste gevallen met een huilbui erbij.

Maar goed, na een huilbui en een knuffel met motiverende woorden van moederken lief, ga ik dan toch weer achter die vervloekte naaimachine zitten.
En, de projecten geraken uiteindelijk ook af. Maar, de naaisters onder ons op Facebook doen het in 1 uur en ik doe er dan 5 uur over. 


Om af te sluiten, toch een tikkeltje enthousiasme. Sommige projecten lukken me wel, zonder moeite en problemen. Zo zijn alle Swapperdeswappakjes die hier al de revue passeerden 100% made by Unique Marieke. 
-tocheentikkeltjetrots- 

Ennnnnnnnn, het lijkt ondertussen aan de betere hand te gaan met mijn vervloeking. Hier kon je al lezen over mijn eerste zelfgemaakte kledingstuk. -tochookeentikkeltjetrotshier-

Ik ging total-los en koos voor een stofje voor een rok. Een rok en ik, is dat wel een goede combi? De zoektocht naar een patroontje ging verbazend makkelijk en ondertussen heb IK (ja,ja, ik) een testversie gemaakt. Als ik zeg 'ik', dan mag je lezen: 'ik stikte en moederke lief gaf instructies'. -tochhierookeenbeetjetrotsheid-.


Het is dus wel duidelijk dat ik wél in therapie moet gaan, om van mijn naai-vloek vanaf te geraken. Er komt verbetering, stap per stap. Misschien niet zo snel als ik het zou willen maar het komt.

Wie weet, binnen 10 jaar, ben ik wel modeontwerpester voor curvies. Hoe zot zou dat zijn?






PS: nog even een korte update. De wekelijkse rubriek ‘De laatste keer dat ik’ gaat offline. Vanaf deze week dus geen rubriek meer op vrijdag. Waarom? Bloggen moet plezant blijven, bloggen omdat het moet, dat is niet meer bloggen met het hart. Ik kan nog wekenlang doorgaan, boordevol inspiratie, maar uiteindelijk is de niche van de blog verdwenen en wordt het een soepje van 101 ingrediënten. Vanaf nu nog enkel toffe blogpost met een creatieve twist!

13 opmerkingen:

  1. Ik vind jou kledingstukken juist altijd mooi! En dan denk ik, wauw!! Kon ik dit maar! Ik heb nog steeds geen kledingstuk genaait (wel veel anderen dingen) Omdat ik het super super lastig vind. Dus als je denkt, wauw wat maakt iedereen toch mooie dingen en daar ben ik jaloers op, denk dan aan dit berichtje. Want je maakt prachtige dingen, en ik hoop dat dat ooit, mij ook lukt. En ook al doe je er langer over, met veel gevloek. Jij komt er wel! Dat weet ik zeker :D

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik kan je volgen...naaien is soms zo onzinnig moeilijk.
    En dan lees ik van dames die een shirtje...rokje...tasje...in een mum van tijd genaaid hebben.
    En ik geloof dat allemaal grif ; want je schrijft de dingen toch zoals ze zijn , niet ?
    Maar misschien lees jij ( las ik ) alleen dié opmerkingen ; misschien lees je niet de moeilijk geschreven zinnen van andere dames die heel traag , stap voor stap van alles proberen en wel honderd fouten maken.En er zijn ook gewoonweg dames die zwijgen als vermoord als het weer eens mank liep.
    Ik denk dat jij helemaal geen therapie hoeft....je hebt de helpende hand van je Mama. Heel misschien helpt het als je je mama zou vragen om de dingen niet meer voor jou te doen ; maar om heel rustig en stap voor stap de naaitechnieken uit te leggen. Begin dus met je draad inrijgen ; je spoel maken enz...tot je zeker bent van jezelf. Daarna kan je pas beginnen met een fatsoenlijke naad te stikken.Stap voor stap kom je er ! Daar ben ik vast van overtuigd. ALS je jezelf de tijd geeft ; ALS je geduld hebt met jezelf ! ALS je je niet gaat vergelijken met anderen.
    Echt waar : Marieke unique : JIJ kan het ; maar nu nog niet.Wat je morgen en overmorgen en de volgende dagen gaat oefenen....dat zal je een stap dichterbij het succes brengen. Yes ! Een leuke merknaam voor een modecollectie heb je al : ' uniqueMarieke'. Veel succes gewenst !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo lief, zo lief! Ik heb inderdaad mijn moederken lief, die mij echt helpt! Het naaien op zich lukt maar het zijn al die 'beslommeringen' die erbij komen... Al die dingen die er niet hoeven te zijn tijdens het naaien... Alsof er een vloek heerst over mij en die naaimachine samen. Maar ze is stilaan aan het verdwijnen, stap per stap.
      Merci voor de lovende woorden, dat doet deugd!
      Go for it!

      Liefs x

      Verwijderen
  3. Mijn naaitempo ligt ook een heel stuk lager dan de anderen als ik FB en bloggers hun stukken voorbij zie komen maar dat stoort me niet ;) Tip voor jou: al doende leer je,je hebt een lieve geduldige mama naast je,het komt goed,heel zeker dat moet je onthouden.Ben benieuwd naar je rok!En je blog moet inderdaad leuk blijven om te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Op FB zijjn er ook veel die slecht gemaakte en nog slechter afgewerkte naaisels online zetten.. Dan liever ietsje langer achter de machine en een goed afwerkt stuk dan klaar op een uur ;)

      Verwijderen
  4. Ik volgde 2 jaar avondschool : naaien. Ik kan het nog niet: te weinig talent. Ik kan nu wel de nieuw gekochte broeken inkorten. Dat is ook al iets.

    Je hebt nog heel veel tijd om te leren. Ook ik ben benieuwd naar je rok.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Niet naar andere kijken... Het moet plezierig blijven! Ieder op zijn tempo leveren we mooie pareltjes af van kleding. En ik... ik volg als curvy lady ;-) met veel interesse jouw posts.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. niet luisteren naar hoe lang anderen over iets doen, dat is alleen maar door ervaring dat dat rapper gaat. Het allereerste wat ik maakte was een 'reversible bag', daar heb ik ook meerdere dagen op gezwoegd om het te maken. Honderden naai-uren later zou het mij nu misschien ook al lukken op een uur. Kijk niet naar hoe snel anderen kunnen, die zijn allemaal ook aan jouw tempo begonnen. Ikzelf zit nu aan een snelheid die ik nooit voor mogelijk gehouden had, al ben ik vaak nog langer bezig dan de "geschatte werktijd". Zeker als je begint en leest hoe lang het zou moeten duren, moet je die tijd voor jezelf minstens maal 3 doen om niet heel hard te gaan vloeken ;-)

    Mijn naaimachine heeft een draad-inrijg hulpje, dat spaarde mij al vele uren gevloek uit. Als ik in de naailes moest werken met machines zonder hulpje was ik altijd minstens een paar minuten kwijt (en ik heel gefrustreerd) tegen dat de draad eindelijk in de naald zit. Meteen ook nog een reden waarom ik tweelingnaalden niet leuk vind: twee draden inrijgen zonder hulp=grrrrrr.
    Naalden breek ik nog steeds, zelfs al een keertje in mijn vinger (of, nu ik erover nadenk, misschien zelfs al twee of drie keer). Bij elk project prik ik nog in mijn vingers, vaak zo diep dat het bloed. Twee weken geleden haalde ik mijn duim zo open aan naaldjes dat ik een paar dagen niet meer kon naaien (ow yeah, ervaring heeft mijn klunzigheid nog niet kunnen verdrijven).

    Helpt dat om je eigen gesakker als normaal te beschouwen?

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Bernadette Depuydt8 oktober 2015 om 16:32

    Marieke , Marieke ! Je kan meer dan je denkt ! Een beetje meer zelfvertrouwen en geduld en werken onder het motto "Yes I Can " zou je al een hele stap vooruithelpen :)
    Dinsdag hebben we een hele namiddag samen zitten naaien aan een proef-rokje en alles liep vlotjes, dus doorzetten is de boodschap! Bij mij mislukt er ook soms wel iets ,daar gaat jarenlange ervaring over dus meid van mij , doorzetten en je komt er ! liefs je mama

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hartjes hé voor u mama, echt, duusd hartjes.
      Love you!

      Verwijderen
  8. Ben benieuwd naar je patroontje! Succes met de echte versie!

    BeantwoordenVerwijderen