dinsdag 27 oktober 2015

Over het taboe dat 'werkloos zijn' heet

‘Hoe staat het met je zoektocht naar werk? Heb je al iets gevonden?’, dat zijn ongetwijfeld de twee meest gestelde vragen van de afgelopen twee jaar. En het antwoord is voluit ‘NEE’, tot mijn grote spijt.



Wat vooraf ging...
In 2012 studeerde ik af aan het middelbaar onderwijs. Ik had een diploma ‘Gezondheids- en Welzijnswetenschappen’ (TSO) in mijn handen en was vastbesloten verder te gaan studeren. Kleuterjuf ging ik worden, zonder enige twijfel.

Eind september 2012, dag één in de richting ‘Kleuteronderwijs’ in een stad in West-Vlaanderen. Allerlei opdrachten werden al naar mijn hoofd geslingerd en aan het eind van de week moesten we al een taaltest ondergaan. Dit zit niet snor dacht ik, het gevoel zat niet juist. Ik hoor daar niet, hoorde ik mezelf denken. Na moeilijke gesprekken met mijn gezin en een docent veranderde ik van richting.

Iets compleet anders, Sociaal Werk. Ik stapte mee in een groep vol sociaal werkers in wording. Dit zat wel goed, dacht ik. Het eerste semester vloog voorbij, examens werden afgelegd en resultaten werden uitgedeeld. Conclusie: één examen waarvoor ik buisde. Trots op mezelf. Maar hoe langer de kerstvakantie doorging, hoe meer ik begon te twijfelen. Ik, als hoog sensitief persoon, ging ik dat wel kunnen? Problemen oplossen van een ander zonder mee naar huis te nemen? Twijfels staken de kop op en ik werd onzeker. Ik zette mijn studies stop en ging werk zoeken, dat was het plan.Mijn zoektocht naar werk eindigde in de zomer van 2013.

Ik wou en moest een diploma hoger onderwijs hebben. Na een ellenlange speurtocht en gesprekken met de omgeving ging ik ervoor!
Vol goede moed startte ik een opleiding Vroedkunde. Wat een openbaring. Dit is het, dit is het echt. Ik keek er naar uit om in november op stage te gaan. Maar toen gebeurde het, mijn stage bleek niet te voldoen aan het beeld dat ik had van een vroedvrouw. Tot op vandaag kan ik nog steeds niet uitleggen waarom, maar ik zag mezelf niet langer als vroedvrouw. Toen niet, vandaag niet, nooit niet.
Ik faalde, alweer. Zo voelde het voor mij echt, het falen in alles wat ik ondernomen had. Genoeg geweest nu. Ik ging werken, simple comme bonjour.


Maar zo simpel is het allemaal niet. Nu tot op vandaag, in december, 2 jaar later, nog steeds ‘die dat nog steeds zonder werk zit’. Ik kan het al niet meer bijhouden hoeveel sollicitaties ik ondertussen gedaan heb. Honderden, om niet te overdrijven duizenden. Steeds weer dat zelfde antwoord: 'We willen u bedanken voor uw sollicitatie. Het spijt ons te moeten meedelen dat u niet weerhouden werd'. Daar sta je dan, enkele keer opnieuw. Jezelf afvragend, wat doe ik dan verkeerd? Wat ontbreekt er in mij? Wat zoeken ze dan wél? Zijn er dingen die ik beter moet doen?
Ik ga die vraag dan ook niet uit de weg, vraag om feedback maar zelden krijg ik antwoord. Wanneer ik wel antwoord krijg gaat het meestal als volgt ‘je hebt nog te weinig ervaring die we in een persoon zoeken’. Daar wordt ik kwaad van. Heel kwaad. Hoe kan je ervaring opdoen als je de kans niet krijgt om je te bewijzen?

En dan is er nog onze maatschappij, onze goede maatschappij die allerlei ‘verwijten’ naar je hoofd slingert à la ‘Als je wilt werken, kan je werken’. Wel, ik kan u volmondig zeggen; ik wil werken, heel graag zelfs. Maar als werkloze moet je de kans hiertoe krijgen. ’t Is allemaal niet zo simpel als er gezegd wordt. En ja, ik ben met mezelf die uitdaging aangegaan. Ik ging werken in een fabriek waar kledij van bejaardentehuizen werd gesorteerd en gewassen. Ik kreeg de eer om het te gaan sorteren. Met heel veel respect, maar heb jij al eens ondergoed gesorteerd van ouderen? Kledij van demente bejaarden gesorteerd? Ik denk niet dat er een tekeningetje bij moet maken. Maar ik deed het toch, voor een schamele 6,10 euro/uur (netto), 9 uren per dag.

Ik heb ondertussen al enkele keren kortstondig gewerkt, maar zonder ‘vast’ resultaat. We gaan verder met de zoektocht, maar het wordt moeilijk er en moeilijker. Door alle afwijzingen en zo lang thuis te zitten zonder me nuttig te maken wordt mijn zelfvertrouwen steeds kleiner en kleiner. Ik word onzeker en voel me onbegrepen. Soms wegkwijnend in een hoekje, in mezelf gedoken.

Op de vraag of ik niet opnieuw wil gaan studeren antwoord ik nog steeds ‘nee’, ik wil graag verder met mijn leven. Wil gaan samenwonen met mijn vriend, huisje tuintje kindje.
Dat is iets wat me recht  houdt, om vol te houden; om die droom te realiseren.

En voor wie nog zou denken, ‘tja klagen en zagen maar wel schoon geld verdienen’. Ik kan jullie met alle eerlijkheid zeggen het is absoluut niet waar. Pas sinds januari 2015 heb ik recht op een uitkering, want je moet als jongere eerst een wachttijd van één jaar doorlopen. En, slechts enkel recht op een wachttijduitkering, wat zo’n 400 euro/maand is.

Wat ik wil meegeven, denk twee keer na voor je de vraag ‘En, heb je al iets gevonden?’ stelt aan een werkloze. Want er zit ongetwijfeld een gans verhaal achter het gezicht van die ene werkloze.


Nota: ik schreef deze post als gastartikel voor de blog Kimsbloglife, onder de rubriek 'taboes doorbreken'. Ga ook zeker bij haar eens een kijkje nemen want ze blogt fantastisch goed.

Nota2: dit is het méést persoonlijke artikel die er waarschijnlijk ooit op mijn blog zal komen. Ik heb héél erg lang getwijfeld om op 'publiceren' te klikken. Ik wil niemand in mijn omgeving met een kwaad oog bekijken, zeker niet. Ik wou enkel mijn verhaal delen.

27 opmerkingen:

  1. Oh Marieke,ik weet niet goed wat zeggen na je verhaal...wel knap van je om deze taboe te doorbreken.Ik ga zo meteen eens kijken op de blog die je aanraadt.Een knuffeltje,een duwtje in de rug,ik duim voor je dat er binnenkort toch de job van je leven zich aanbiedt.xx Carla

    BeantwoordenVerwijderen
  2. ik leef met je mee, zelfs met een diploma hoger onderwijs heb ik nog steeds geen vaste job. Oke, ik zoek een job in het onderwijs wat zoiezo al niet gemakkelijk is maar toch, ieder jaar moet ik opnieuw op zoek gaan en ik ken het gevoel van onzeker worden. Waarom mag ik niet terug gaan? Waarom kiezen ze voor iemand die net afgestudeerd is dan iemand die daar al een half jaar of langer werkt? Ligt het aan mij? Ik zou zeggen, geef niet op Marieke! Je zult werk vinden, ik geloof er in!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoop voor jou dat je ook snel een vaste job kan vinden! Ik duim mee voor je!

      Liefs x

      Verwijderen
  3. Marieke, nog veel succes met de zoektocht
    Maar inderdaad er moet nog veel veranderen aan onze maatschappij. Want iedereen zoekt mensen met ervaring, maar er moet iemand u wel de kans geven om die ervaring op te doen natuurlijk. Er zal nog wel iets voor u uit de bus komen. Wat wil je van job juist doen momenteel, misschien kunnen we allemaal eens rondhoren. Mond aan mond reclame doet veel

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. We wonen allemaal zo veraf hé, voor mond aan mond reclame... Ik wil iets in mijn regio ...
      Maar super lief dat je het voorstelt!

      Liefs x

      Verwijderen
  4. Moedig om dit met ons te delen, je bent zeker niet alleen in deze situatie! Ik hoop dat je toch snel ergens een kans krijgt. Misschien kan je wel zelf iets opstarten (na avondschool bedrijfsbeheer)? Of desnoods ergens vrijwillig iets gaan doen om toch te kunnen bewijzen dat je in bepaalde zaken al de nodige ervaring hebt opgedaan. Vermeld ook zeker je blogervaring op je cv, dat mag je best in de verf zetten :-) Ik duim mee voor je! :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Héj Sheena!

      Om zelf iets op te starten moet je natuurlijk over een kapitaal beschikken, wat ik duidelijk niet heb :) Maar lief dat je meedenkt!
      Over dat vermelden van mijn blog ... daar heb ik ook nog wat twijfels ...

      Liefs x

      Verwijderen
  5. Chapeau om je verhaal te delen!! Taboes doorbreken is moeilijk en jezelf bloot geven door jouw situatie te delen is allesbehalve gemakkelijk.

    Ik heb er veel bewondering voor dat je ervoor blijft gaan, dat je blijft solliciteren, dat je iedere keer toch maar weer probeert... (zowel met je studies heb je het een kans gegeven als nu met de zoektocht naar werk). Ik gun je echt een job die bij je past...

    Veel liefs,
    Tamara

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel Tamara! Het was zeker geen makkelijke stap!!
      Merci voor de steunende woorden!!

      Liefs x

      Verwijderen
  6. ik wens je snel een heel toffe job toe !

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mooi geschreven Marieke, recht uit het hart. Fijn dat je het aandurfde om toch te publiceren, want het is een taboe die moet doorbroken worden. Ik twijfel er niet aan dat je toch ooit iets vindt, de aanhouder wint ;) en intussen blijf je maar lekker mooie kledij maken hé & ons allen inspireren ;). Een hele dikke knuffel en 'n schouderklopje hier uit West-Vlaanderen. Als het een troost/ steun mag zijn: ik ben 28 & zit in mijn tweede jaar maatschappelijk werk, want ook ik wist op 18 jarige leeftijd niet wat ik wou worden en raakte wat uitgekeken op mijn job ... Gelukkig bestaan er in ons onderwijssysteem véél opties waardoor het nooit te laat of te vroeg is om toch nog te studeren, mocht je dat ooit nog willen. En mocht je het niet willen: evengoed, er zijn ook genoeg superfijne jobs die ooit jouw kant komen opwaaien! Succes :) & blijf erin geloven ;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zeker en vast, naaien zal hier (zo lang het mogelijk is) altijd blijven! Ik wens jou veel succes met je studies! En ja, wie weet, ooit, terug met de neus in de studieboeken.... :)

      Liefs x

      Verwijderen
  8. Top dat je dit schrijft ! Ik ben in 2013 mijn job kwijt geraakt door reorganisatie. Sindsdien ben ik ook op de sukkel, vele maanden al thuis gezeten, met tussendoor een rotjob tussen de meest achterbakse mensen die ik al ooit ontmoet heb, een poging om terug te starten bij een vroegere werkgever (waar de problemen en onmenselijke mentaliteit van 11 jaar geleden enkel nog groter geworden waren), ... Nu ben ik aan het werk tot eind december. Bij een goed bedrijf, goede voorwaarden, leuke collega's maar dus ook weeral afwachten. Ik begrijp je dus heel goed. Ik krijg het ook op mijn heupen van mensen die vragen "en heb je nu nog geen vaste job, op jouw leeftijd ... ?". Nee, ik heb nog altijd geen vaste job op mijn 43. Daar zit dan weer gedeeltelijk mijn probleem denk ik, 43 is bij sommigen precies randje pensioenleeftijd, niet meer de moeite om in te investeren. Het wordt hoog tijd dat daar allemaal eens iets aan gedaan wordt. Maar ook aan de VDAB en al die interimkantoren, want die zijn ook niets waard. Ik weet dat er ergens een goede job op mij aan 't wachten is, daar moet ik in blijven geloven. En jij ook ! Ik wens je in ieder geval nog veel succes en moed.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar zeg je zoiets ... Jij zult me als geen ander begrijpen!
      Ik wens jou ook alle succes toe, ik duim alvast mee!

      Liefs x

      Verwijderen
  9. Ik vind het zo jammer Marieke dat je de drie studierichtingen die je koos zo snel de rug toekeerde. Wat ik opmerk dat het drie richtingen zijn die leiden tot een "sociaal" beroep. "Werken met mensen". Ik vraag me af waarom je drie keer zo ontgoocheld werd over deze richtingen en een confrontatie kreeg van "dit is niks voor mij, dit is niet wat ik wil". Wat waren jouw verwachtingen dan? . Wat stelde je je dan voor bij deze beroepen ? Misschien had je een totaal andere richting moeten uitgaan qua studiekeuze? Het zijn vragen die bij me opkomen als ik jouw verhaal lees. Want volgens mij ligt daar de sleutel naar de oplossing. Dat je gemotiveerd bent om te werken daarvan ben ik overtuigd maar nu lijkt het alsof je eender wat zou gaan doen om maar vast werk te hebben. Ik begrijp ook dat je een start wil nemen in het leven en een gezin wil uitbouwen en dat financiële zekerheid daarvoor nodig is maar....neem van mij aan, je kan maar een leven lang werken als je je werk graag doet ! Ik wil niet de moraalfilosoof uithangen hoor. Maar niets is zo erg dan tegen je zin elke dag moeten gaan werken. Dus denk toch goed na..... dat is het enige wat ik nog wil meegeven. Ik hoop dat je dit niet als beoordelend opvat want zo is het niet bedoeld, ik bedoel het steungevend. Zelf werk ik in de sociale sector, ik ben sociaal verpleegkundige en werk op een sociale dienst van een ziekenhuis. Krijg je begeleiding bij het zoeken naar een gepaste job? In ieder geval ik hoop dat je tijdens jouw zoektocht binnenkort toch succes boekt omdat een mens perspectief nodig heeft. Veel succes !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Els,
      Neem me 't zeker niet kwalijk, echt niet.. Maar ik vind dat je wat kort door de bocht gaat.
      Ik ben iemand die héél snel aanvoelt of iets oké zit of niet... Wanneer het niet goed voelt, waarom dan verder gaan? Waarom verder gaan als het niet is wat je met hart en ziel wilt doen? En studeren een de hogeschool kost ook handen vol geld, waarom dan verder gaan en 't geld 'verspillen'?
      En ja, misschien maakte ik ooit de verkeerde studiekeuze. Maar al van kleins af aan wou ik iets ''sociaal'' gaan doen, wat mijn keuze in het middelbaar ook 'beïnvloedde'... Maar daar kan ik nu niets meer aan veranderen. Gebeurd is gebeurd!
      Ik zal ooit wel de gepaste job vinden, die ik wél graag zal doen.
      En ik krijgen hopen begeleiding, binnenkort een nieuwe traject-begeleiding. Ik sta er zeker niet allen voor. Ik weet ondertussen als gaan ander 'hoe ik moet gaan solliciteren' en waar de 'valkuilen' zich bevinden .
      Geen kritiek naar jou, maar dit moest me wel even van 't hart! :)

      Liefs x

      Verwijderen
    2. Ik neem je niets kwalijk je hebt recht van antwoord op mijn opmerking. Ik ben alleen bezorgd omdat ik weet hoe het er in de praktijk aan toe gaat. Ik kan hier nog vanalles neerschrijven maar ik ga dat wijselijk niet doen. Het leven zal het je leren............ . Ik hoop dat je snel iets passend vindt en dat je er alle kansen krijgt. Hoofd omhoog en er blijven voor gaan....
      Lieve groetjes,
      CreativEls

      Verwijderen
  10. Mijn vriend is ook op zoek naar werk en hij heeft het er ook moeilijk mee. Hij wordt telkens afgewezen omdat hij geen ervaring heeft, tjah... Ik ben ervan overtuigd dat hij (en ook jij) iets zal vinden waar hij gelukkig van wordt, ook al duurt die zoektocht misschien wat langer

    BeantwoordenVerwijderen
  11. proficiat om dit te schrijven. Zelf ben ik ook "mislukt" in mijn hogeschool en ben nu full time huismoeder dus ik zoek niets, ik wil ook geen geld van de overheid aannemen en mijn ventje vind dit ok. Nu gaat mijn jongste in februari naar het school en ik denk dat ik vanaf dan toch stilaan werk zoek of zo want ik heb iets nodig waar ik mij nuttig me kan bezig houden tijdens de dag, het liefste zou ik dit doen met naaien omdat dit momenteel mijn hobby is maar we zien wel natuurlijk

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel!
      Ik hoop voor je dat er iets leuks uit de bus zal komen voor jou!!

      Liefs x

      Verwijderen
  12. Ik zit in hetzelfde schuitje ben in 2012 afgestudeerd aan de hogeschool toen snel werk gevonden maar proeftijd is niet verlengd. Dus ben van maart 2013 thuis heb dan moeten wachten tot augustus voor een uitkering die ook €400 is omdat ik uit mn wachttijd kwam en nog thuis woon. Er is zoveel keuze aan kandidaten dat ze idd iemand met ervaring nemen. Spijtig dat we nooit een kans krijgen... ik duim mee voor jou dat we snel iets vinden

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. 't Is zoals je zegt, spijtig dat wij ons nooit kunnen bewijzen ... Ik hoop voor je dat je snel iets zult vinden! Veel succes! (en probeer de moed niet te laten zakken, hoe moeilijk het ook is)

      Liefs x

      Verwijderen
  13. Hallo Mariekerke, al aan vrijwilligerswerk gedacht als opstapje naar een vaste Job? Hierover verschenen heel recente resultaten uit een studie. Als vrouw verhoog je substantieel je kansen uitgenodigd te worden voor een gesprek. (Zie o.a. artikel in Nina / op website HLN van 3/12/15) Vooral voor mensen met weinig of geen echte werkervaring een aanrader hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Hallo Mariekerke, al aan vrijwilligerswerk gedacht als opstapje naar een vaste Job? Hierover verschenen heel recente resultaten uit een studie. Als vrouw verhoog je substantieel je kansen uitgenodigd te worden voor een gesprek. (Zie o.a. artikel in Nina / op website HLN van 3/12/15) Vooral voor mensen met weinig of geen echte werkervaring een aanrader hoor.

    BeantwoordenVerwijderen