maandag 5 september 2016

En toen werd het stil ... en weer luid!

Halloooootje! *zwaaizwaai* Here i am! Waar ik gebleven was? Wel, pakt u een tasje koffie en een koekske, ik ben u nen uitleg verschuldigd.

Die ellenlange zoektocht naar werk begon zijn tol te eisen. Mijn hoofd wilde niet langer mee met mijn lichaam, en omgekeerd. Zo gaat dat dan, je voelt je moe. Moe zonder iets te doen. Je voelt je boos, zonder aanwijzingen. Voor het minste wat er gebeurt steigerde ik met mijn paard. Een blèituurtje werden bléitdagen.
Foto's nemen voor mijn blog, met van die wallen en rode ogen: nee dat ging dus niet. Nul komma nul fut.
Het ging beter naar mate de zomervakantie kwam. Hoera, de zon kwam er! Energie. Yes, i'm back, dacht ik toen. *tsjakaa*

Niet dus. Acht weken geleden was het weer zover. Voor degene die me ondertussen wat kennen, weten dat het frequent voor komt dat ik lomp ben. Lomp in de mate van mijn voeten omsla en ligamenten te scheuren. Dat was het dus ook, die befaamde 6 juli, ze zit in mijn geheugen gegrift.
Een ritje spoed, om te eindigen met een gips rond de voet. Sindsdien is het enkel maar bergaf gegaan. Een hoop medische fouten en blunders hebben er voor gezorgd dat ik opgezadeld werd met 'Mijnheer Flebiet'. Een diepe veneuze trombose voor de geleerden onder ons. Ik kan hier een gans verhaal vertellen, maar ik ga jullie dat besparen. Maar ik kan maar één ding zeggen: vraag àltijd om spuitjes als je immobiel bent. Want, Mijnheer Flebiet doet enorm veel pijn. Pijn tot de duizendste. En, laat u horen. Als je pijn hebt heb je pijn. Zorg dat ze naar je luisteren! Take care about yourself!

En alsof het allemaal nog niet genoeg was, dan ben ik nog eens opgezadeld met 'Meneer Steunkous'. En daar, daar moet ik nog steeds aan wennen. Zelfvertrouwen: -10.
Dus de drempel om dan foto's te nemen, die moest doorbroken worden. En dat zal binnenkort wel gebeuren!


Maar hé. We are back in business. En, ik ben blij! Binnenkort zie je hier terug al mijn naaisels en creatieve bezigheden. Want, Unique Marieke kocht een cameo! (dat kon je al zien op Instagram en Facebook).

En nu moet ik je enkel nog bedanken, bedankt om terug te komen naar mijn eigen virtuele wereldje. Wees welkom en tot binnenkort!

PS: voor de die-hard fans... ik ben nog steeds kei hard verslaafd aan Instagram en mijn Facebook pagina! *vuistje*


7 opmerkingen:

  1. De baets Christel5 september 2016 om 18:59

    Ik volg je met plezier,zowel in levende lijve als op facebook...als hier...je hebt inderdaad tegenslag gehad..kwens je enorm veel courage en ik help je jou zelfvertrouwen opnieuw te vinden! Jij doet zoveel voor je medemensen en je hebt prachtige creaties!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Veel beterschap
    Gelukkig bestaan die kousen tegenwoordig in leuke kleurtjes. Onder een rokje of kleedje lijk het op gewone panty's.
    Alleen een hel om aan te krijgen. Vooral in de zomer.
    Een tip: smeer uw benen in met talkpoeder (niet waar de kleefrand zit). Zo drogen uw benen minder snel uit en jeuken ze zo niet. Daar heb ik toch veel last van.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jammer van je Meneer Steunkous maar tof dat je er weer bent!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hé zeg, "meneer steunkous" geeft je schoon bruin benen �� welkom terug!
    Wikkelgatjes (eenhuisjeopdebuiten.wordpress.com)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hé zeg, "meneer steunkous" geeft je schoon bruin benen �� welkom terug!
    Wikkelgatjes (eenhuisjeopdebuiten.wordpress.com)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Doe maar chill, Marieke. We lopen niet weg. En dan ga ik nu als de bliksem opzoeken wat een cameo is...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Oeps, niet leuk die kous, vooral niet al ze van die 'warme' dagen voorspellen...
    Ik heb het met de eerste schoolweek ook weer redelijk druk. Maar we 'vinden' mekaar wel terug via allerlei social media ;-)
    Groetjes Sofie

    BeantwoordenVerwijderen