woensdag 28 december 2016

SwapperDapper: Wonderful Christmas Swap

Geef toe: bij kerst horen cadeautjes. Hoe meer, hoe beter me dunkt. Dus ook een swappakje onder de boom: daar moest niet lang over getwijfeld worden!

Dit keer heb ik iets gemaakt voor Dien. Een creatieve dame die lesgeeft in de hotelschool. Ik twijfelde dan ook geen moment om daar iets mee te doen. Een schoon servet maakte van saai plateautje meteen een gepimpte versie! Ideaal voor pralinekes voor bij de koffie!
Tijdens de wintermaanden vind ik het ook zalig om een warme choco te drinken. Dus ik maakte zelf een DIY chocomelk-flesje! Enkel nog melk toevoegen en tadaaaa!
En nu we het toch over eten en drinken hebben. Die vogeltjes in de tuin verdienen ook een feestmaal. Ik maakte voor hen handmade vogelkoekjes! Uren kijkplezier gegarandeerd!
Bij kerst hoor ook: gezellig tafelen. Dus ik etste voor elk van het gezin een glaasje in kerstthema. Santé!
Omdat ze twee kids heeft rondlopen wou ik daar ook nog wat mee doen. Ik maakte een klein tekstbordje in glas.
En als laatst nog een klein extraatje: een gehaakt portemonneetje voor al dat kleingeld!


Uuuuuiteraard kwam bij mij ook een pakketje binnen! Oh mannekes, ik moest nog zo lang wachten! Ik kreeg van Kristel een ongelooflijk groot pakket!
Als eerst mocht ik een setje mandjes ontvangen, de naai-hype van afgelopen zomer! Een gouden tekstbord mocht het geheel komen opvrolijken in huis. Een kerstsokje en ornamentje maken het compleet.


En dan moest het grootste nog komen! Kristel knutselde twee gezellige kersttafereeltjes in elkaar! Hoe leuk is dit?! :)


En alsof het nog niet genoeg was, kreeg ik nog wat extraatjes in mijn doos! En eerlijkheidshalve moet ik dan toegeven dat ik hier mijn oogjes dichtknijp: wat dit is niet 100% handmade maar kaarsjes heb je nooit genoeg, toch?! :)



Ik ben weer blij met de geslaagde swap-editie! Voor het eerst waren er bijna 70 inschrijvingen! Hoe zalig is dit? :)
Wil je graag ook eens komen proeven van het swap-gebeuren? Je bent kei hard welkom in SwapperDapper: handgemaakt met liefde! Ik hoop je daar eens te mogen ontmoeten!



vrijdag 23 december 2016

Over tranen en op zoek naar geluk.

23 december, een dag voor de kerstdagen. Bij de meesten zal het zo zijn vandaag: nog snel snel de knopen aan het nieuwe genaaide hemd van je man naaien, op zoek naar de gepaste schoenen voor onder die paillettenjurk en al zoevend door de winkel op zoek naar de grootste kalkoen.

Voor mij is het vandaag anders. 'Afspraak VDAB' in de agenda.
En, ik moet het even kwijt. Iets met een gal en uitspuwen. En, diep in een dal zitten.

Die ellenlange zoektocht naar werk, ééntje waarbij het eind onzichtbaar is, met de kop naar omlaag. Niet wetende wat te doen.

Telkens weer, iedere dag, die VDAB website afschuimen op zoek naar die ene job. Het beste van jezelf geven, ook al ben je diep vanbinnen een wrak, motiveren waarom je die job zo hard wil en op 'verzenden' klikken.
En dan ook telkens weer 'Het spijt om te moeten meedelen dat we u niet zullen uitnodigen voor een gesprek. Onze voorkeur gaat uit naar kandidaten van wie het profiel beter past bij de functie. We wensen u verder veel succes met je zoektocht naar werk'. 
Verdorie, weer niets. Elke dag.

En als je dan wél op gesprek mag dan gaat het als volgt. 100 vreugdedansjes doen  en kei zenuwachtig zijn. Het beste van jezelf geven, er vollenbak voor gaan en 'Hopelijk tot snel'.
Tot snel komt er niet. Nee, want je wordt gewoon van niets op de hoogte gehouden. Geen mailje, geen telefoontje. Niets.

Afspraak bij de VDAB. 'Ga maar zitten, weet u waarom u hier bent?'. 'Welja, omdat ik werkloos ben?'. 'Klopt, omdat je reeds geruime tijd werkloze bent ga ik je verplichten om intensieve begeleiding te laten lopen.' 'Ik heb het al twee keer moeten doorlopen, zonder resultaat'. 'Ja maar Marieke, doe je dan zelf wel genoeg moeite? Blijkbaar lukt het niet alleen'.
KRAK. Op dat moment breekt zowat alles in mijn lijf. Tranen met tuiten, in een vol VDAB lokaal.

"Intensieve begeleiding". Ik ken dat. Ik ken dat maar al te goed. Al twee keer moest ik het doorlopen. Al twee keer werd me zo'n mooi toekomstplaatje voorgeschoteld met als motto 'Binnenkort heb je je droomjob te pakken'.
En helaas. Ik zit hier nog. Met een rugzak, bijna té zwaar om nog te dragen.

Wat dat dan is, die '"intensieve begeleiding"? Ik mijn geval was het zo: "Welkom, ga zitten". Ze draait haar pc-scherm. Logt in op de VDAB website en overloopt de mogelijke vacatures.
Dit is het dan. Iets wat ik elke dag doe. Later in de begeleiding krijgen we ruzie, omdat ik mijn mening uit. Want het geeft me geen meerwaarde. Nul komma nul.

En nu denk je als lezer... Ben je dan niet gemotiveerd Marieke? Doe je wel je best in de begeleiding? Doe je genoeg moeite? Wil je niet geholpen worden?
Ik verzeker je: als ik mijn best niet deed zou het me allemaal zo geen pijn doen. Ik geef wel degelijk het beste van mezelf.

'Wie wil werken, kan je werken'. Nog zo'n taboe. Ik zoek al 4 jaar. Waar blijft die job?
En 'Zagen en klagen, maar ondertussen wel geld ontvangen van ''den dop''. Keep on dreaming. Ik loop niet ver met mijn 300 euro/maand. Hooguit  tot aan de kust en terug. Feestjes bouwen zit er niet in.

En als je denkt 'het komt wel goed'; ik denk dit al 4 jaar.
Maar ooit ... Ooit komt het goed. Dat stel ik mezelf op. Hoe verdomd moeilijk het ook is.

Ik deel mijn verhaal niet om medelijden te krijgen. Al helemaal niet om botte reacties te krijgen (dus wees een beetje lief). Maar ik deel mijn eigen verhaal, mijn eigen persoonlijke gevoel, omdat ik in een dal zit. En het verdomd moeilijk is om er uit te geraken als je er telkens dieper wordt ingesmeten. Telkens weer een extra trede aan de trap. Een extra trede om te beklimmen om weg naar de uitgang.
Want ik ben Marieke, de enthousiasteling. Want er zijn dagen waarop ik me goed voel. Dagen waaruit ik energie put. Dankzij mijn omgeving. Zij houden me recht.
Maar ook ik ben Marieke met af en toe een dik dik masker aan.

't Leven van een werkloze. Sta daar gewoon eens bij stil.